تنها

وقتی دیگرنبود

من به بودنش نيازمند شدم

وقتي كه ديگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم

وقتي كه ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم

وقتي او تمام كرد
 من شروع كردم

وقتي او تمام شد

من آغاز كردم

وچه سخت است

تنها متولد شدن

مثل تنها زندگي كردن

 مثل تنها مردن

مرگ لحظه ها

لحظه ها پوسیده اند افسوس

لحظه ها بیهوده اند افسوس

لحظه ها دیگر تهی از واژه عمرند

لحظه ها مردند!لحظه ها مردند!

لحظه ها دیگر تهی از واژه ی هستیست

لحظه ها دیگر همه الوده بازهرند

لحظه ها چون یک گل نشکفته

پژمردند

لحظه ها مردند!لحظه ها مردند!

لحظه این لحظه های تلخ

نشاط و شادمانی را

دیگر از خانه ام بردند

لحظه ها مردند!لحظه ها مردند!

لحظه ها این دلقکان پست

چه خوش با کوچکیشان

بازی ام دادند

لحظه ها

بازیچه ام کردند

میفریبند اینچنینم لحظه های پوچ

دمادم با فریب خود

برایم قصه می گویند

غم اور قصه های تلخ

لحظه ها ایینه ام کردند

لحظه ها دیوانه ام کردند

زخود بیگانه ام کردند!

لحظه ها جملگی درد است

زندگی نا مرد نامرد است!

لحظه ها بیهودگی را ارمغان دارند

لحظه ها پوچند

لحظه ها پوسیده اند افسوس

لحظه ها بیهوده اند افسوس

لحظه ها دیگر تهی از واژه عمرند

لحظه ها مردند!لحظه ها مردند!

                                                                                  شعر از ابوالقاسم جلیلیان مصلحی

زلال عشق

وقتی سحر نسیم خوش اغاز می کنه

مرغ دلم به سمت تو پرواز می کنه

هر صدایی که می رسه از مرغ حق به گوش

راز پنهانی است که گل ابراز می کنه

نرگس از خواب خوش به هزار عشوه و ناز

چشم خمارشرو به چمن باز می کنه

بلبل کنار گل به چمنزار ارزو

عشق پنهونشو چه خوش ابراز می کنه

گل و نگاه کن که چه طناز و عشوه گر

نشسته به سریر چمن ناز می کنه

خورشید اگه به خلوت عاشقا سر بزنه

پای غریبه رو به حرم باز می کنه

هر سری در این زمونه سرافراز سروریست

ما رو به جز غمت کی سرافرلز می کنه

بگذار تا بنویسمت ای چشمه سار عشق

یک جرعه زلال تو اعجاز می کنه

مي‌شه هيچ چيز رو نديد فقط نگات کرد

روزهاي مقدس و خوب رو فدات کرد

اما عشق فرياد يک درد عميقه

دواي عشق رو نمي‌شه بي‌صدا کرد

غربت صداي گريه‌ام درد بي تو بودنه

بي‌صدا شکستنم صداي شعرهاي منه

مثل خوشبختي تو دوري از من اما هميشه

طعم گريه‌هاي تو تلخي حرفهاي منه

من مصيبت رو با رفتنت شناختم

بجاي ترانه‌هام مرثيه ساختم

قصه‌هام غمنامه‌اي براي تو شد

هر کلام من فقط صداي تو شد

از من هم به من تو نزديکتري اما هميشه

سردي دوري تو از تن من دور نمي‌شه

درد اين فاصله ها من رو به فرياد مي‌کشه

توي خرمن سکوتم شعله‌هاي آتيشه

از من هم به من تو نزديکتري اما هميشه

سردي دوري تو از تن من دور نمي‌شه

درد اين فاصله ها من رو به فرياد مي‌کشه

توي خرمن سکوتم شعله‌هاي آتيشه

شب را نوشيده‌ام .
وبر اين شاخه‌هاي شكسته مي‌گريم.
مرا تنها گذار
اي چشم تبدار سرگردان!
مرا با رنج بودن تنها گذار.
مگذار خواب وجودم را پرپر كنم

اما عشق من بیش از فاصله هاست

هر شب به یادت اشک می ریزم به یاد چشمان سیاهت آواز هق هق سر می دهم

منتظر می مانم...

منتظر روزی که دستهای سردم را بگیری و فقط ما ل من باشی

دوباره دلتنگم...

دلتنگ چشمانت که ازدیدنشان سیر نشده بودم

وقتی رفتی قلبم را هم با خود بردی

احساس می کنم جای چیزی در سینه ام خالی ست

جای چیزی که با هر تپش آن تو به یادم می آمدی...

آن را به تو هدیه می دهم تا شاید نشانه ای از عشق من برایت باشد

دلتنگم... دلتنگ تمام آن ثانیه هایی که چشمانم را به چشمانت دوخته بودم

در آن فرصت اندک برق چشمانت آنقدر دلم را از خود بی خود کرده بود که یادم رفت قلبم را به تو هدیه دهم...

ولی لحظه ای که به خود آمدم دیگر قلبی در سینه نداشتم...

آری، تو آن را با خود بردی،تو آن را با خود به فاصله ها بردی،

جایی که تو هستی...جایی که عشق هست...جایی که قلب من هست و جایی که دلتنگی هست............. 

هيچ كس اشكي براي ما نريخت

هر كه با ما بود از ما گريخت

چند روزي هست حالم ديدنيست

حال من از اين و اون پرسيدنيست

گاه بر روي زمين زل مي زنم

گاه بر حافظ تفاعل مي زنم

حافظ ديوونه فالمو گرفت

يك غزل اومد كه حالمو گرفت:

ماز ياران چشم ياري داشتيم

خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم

----------------------------------------

طرح چشمان قشنگت

در اتاقم نقش بسته

شعر مي گويم به يادت

در قفس غمگينو خسته

من چه تنها و غريبم

بي تو در درياي هستي

ساحلم شو غرق گشتم

بي تو در شبهاي مستی

----------------------------------------

چه صدف ها که به دریای وجود 
 

سینه هاشان ز گهر خالی بود

ننگ نشناخته از بی هنری 
 

شرم نکرده از این بی گهری 
 

سوی هر درگهشان روی نیاز

همه جا سینه گشایند به ناز

زندگی دشمن دیرینه من

چنگ انداخته در سینه من

روز و شب با من دارد سر جنگ

هر نفس از صدف سینه تنگ

دامن افشان گهر آورده به چنگ

وان گهرها ... همه کوبیده به سنگ

                                                      فریدون مشیری

سکوت

دلا شب ها نمی نالی به زاری
سر راحت به بالین می گذاری
تو صاحب درد بودی ناله سر کن
 خبر از درد بیدردی نداری
بنال ای دل که رنجت شادمانی است
بمیر ای دل که مرگت زندگانی است
میاد آندم که چنگ نغمه سازت
ز دردی بر نیانگیزد نوایی
میاد آندم که عود تار و پودت
نسوزد در هوای آشنایی
دلی خواهم که از او درد خیزد
بسوزد عشق ورزد اشک ریزد
به فریادی سکوت جانگزا را
 بهم زن در دل شب های و هو کن
و گر یاری فریادت نمانده است
چو مینا گریه پنهان در گلو کن
صفای خاطر دل ها ز درد است
 دل بی درد همچون گور سرد است

در کدامین چشمه زلال می توان تو را دید ؟!!!

در کدامین راه نرفته تو را می توان پیمود ؟!!!

سهم من از تو چیست....

گلدان خالی کنار پنجره ....

دانه برفی که هرگز به زمین نمیرسد .....

افتابی که هرگز نمی توان گرمایش را احساس کرد ......

یا راهی که به نا کجا ختم میشود .....

سهم من دویدن به سوی تو .....

و هرگز نرسیدن به توست

زندگی کوتاه تر از ان است که با خصومت بگذرد.

و قلب ها گرامی تر از انند که بشکنند.

انچه در زندگی به دست می اید ، با خنده نمی ماند

وانچه از دست برود با گریه جبران نمی شود

و فردا باز خورشید طلوع خواهد کرد

حتی اگر ما نباشیم ...

مرگ زیباست*** اما بدون گناه

دوستی زیباست*** اما بدون کلک

عشق زیباست*** اما بدون دروغ

دنیا زیباست***اما بدون درگیری

گل زیباست***اما بدون ریشه

سکوت زیباست***اما بدون یار

شیشه زیباست***اما بدون تیرگی

برف زیباست***اما بدون رهگزر

خانواده زیباست***اما بدون دوری

ما هم زیباییم ***اما بدون ماسک

خوشنودي ميكنم. دلم جوش تو را ميزند.

وقتي تو را ميبينم دلم به لرزه مي افتد ،به خود افتخار ميكنم.

در دلم احساس رضايت ميكنم ،چون در قلب من حك شده اي.

تو مانند گل در قلبم شگفتي و رشد كردي و الان مانند يك كوه

در دلم استوار شده اي و هيچ چيز نميتواند آن را بشكند و حالا

خوشحالم از اين كه مثل آفتاب ،بر زندگيم طلوع كردي و همه

خاطرات خوبم را رقم زدي ،صادقانه ميگويم ،اگر روزي نباشي
 

من هم نيستم چرا كه زندگيم به بودن تو وابسته است.

اين دل عاشق و دلتنگ تو را ميخواند

ميزند سر به گل و سنگ تو را ميخواند

روز و شب خواب تو بينم كه ز تو بازآيي

ميزند غم به دلم چنگ ،تو را ميخواند

هر نفس هر دم و هر بازدمم زخمه توست

ميزند ضجه ،هر آهنگ تو را ميخواند

بي تو در دل من زلزله اي بر پا شد

اين گل پر پر خوش رنگ تو را ميخواند

خانه كوچك قلبم به خدا جاي تو است

اين دل ناخوش دلتنگ تو را ميخواند

تو یعنی

.

تو يعني گونه هاي غنچه اي را به رسم مهرباني ناز كردن تو يعني كوچه باغ آرزو را به روي گام ياسي باز كردن تو يعني وسعت معصوم دل را به معناي شكفتن هديه دادن تو يعني بوته اي از رازقي را  ميان حجم گلداني نهادن تو يعني جستجوي آبي عشق  تو يعني فصل پاك پونه بودن  تو يعني قصه شوق كبوتر تو يعني لذت سبز شكفتن تو يعني با تواضع راز دل را به يك نيلوفر بي كينه گفتن تو يعني وسعتي تا بي نهايت تو يعني نغمه موزون باران تو يعني تا ابد آيينه بودن براي خاطر دلهاي ياران تو يعني در حضور نيلي صبح گلي را به بهار دل سپردن  تو يعني ارغواني گشتن و بعد هزاران دست تنها را فشردن تو يعني مثل شبنم عاشقانه گلوي ياس ها را تازه كردن تو يعني حجم روياي گلي را  ميان كهكشان اندازه كردن تو يعني پونه را زير باران ميان كهكشان اندازه كردن تو يعني بي ريا چون ياس بودن و يا به شهر شبنم ها رسيدن تو يعني انتظار غنچه ها را ميان شهر رويا خواب كردن تو يعني غصه هاي زرد دل را به رنگ نقره مهتاب كردن تو يعني در سحرگاهي طلايي  به يك احساس تشنه آب دادن تو يعني نسترن هاي وفا را به رسم مهرباني تاب دادن  تو يعني غربت يك اطلسي را ز شوق آرزو سرشار كردن تو يعني با طلوع آبي مهر صبور و شوق آرزو سرشار كردن تو را آن قدر در دل مي سرايم كه دل يعني ترا زيبا سرودن فداي تو شقايق احساس  و روياي بي آغاز سرودن

آیا عشق دلیل میخواد؟

بعضيها هيچوقت نميفهمند

دختري حين صحبت با پسري كه عاشقش بود ،ازش پرسيد

چرا دوستم داري؟واسه چي عاشقمي؟

پسر گفت دليلشو نميدونم ....اماواقعا"‌دوست دارم

تو هيچ دليلي نميتوني بگي پس چطور دوستم داري؟

چطور ميتوني بگي عاشقمي؟

من جدا"دليلشو نميدونم اما ميتونم بهت ثابت كنم

ثابت كني؟من ميخوام دليلتو بگي . دوست پسر يكي از دوستام ميتونه علت عاشق بودنشو بگه اما تو ميگي نميدوني!!!!ه

باشه !!!ميگم ،چون خوشگلي

صدات گرم وخواستنيه

هميشه بهم اهميت ميدي

دوست داشتني هستي

باملاحظه هستي

بخاطر لبخندت

بخاطر همه حركاتت

بخاطر مهربونیت

دختر ازجوابهاي اون خيلي راضي وقانع شد

متاسفانه چندروزبعد دختر تصادف وحشتناكي كرد و به كما رفت

پسر نامه اي رو كنارش گذاشت با اين مضمون

اگه عشق هميشه يه دليل ميخواد مثل همين الان، پس ديگه براي من دليلي واسه عاشق تو بودن وجودنداره

آیاعشق دليل ميخواد؟

نه!!!!معلومه كه نه دلیل نمیخواد!!!!پس من هنوز هم عاشقتم

عشق واقعي هيچوقت نمي ميره،اين هوس است كه كمتروكمتر ميشه وازبين ميره 

عشق خام وناقص ميگه:"من دوستت دارم چون بهت نياز دارم "ولي عشق كامل وپخته ميگه:"بهت نياز دارم چون دوستت دارم"

اين قسمت و سرنوشته كه تعيين ميكنه كي وارد زندگيمون بشه اما دلمونه که تصميم ميگيره كي بمون