تبليغاتX
هیچکسی مثل تو نبود

هیچکسی مثل تو نبود

 

بهاربيست                   www.bahar-20.com

تصاوير متحرك ، ياهو ، زيباسازی وبلاگ ، بهاربيست             www.bahar-20.com

عشق من

 

عشق من یادم کن گاهی که به دل دارم اهی تو که از دردم اگاهی.

یه دنیا یه دنیا عاشقم من بدون که به عشقت صادقم من

تو مست خوشیو من مست عشقم اگه نباشی میمیرم بیا که عمر از سر گیرم

تا هستم با یادت شادم اخه دل برتو دادم دیگه از غمها ازادم

به انتظار دیدنت به لحظه ی رسیدنت دل داره بر بر میزنه از سینه ام بر میزنه

ای چشمه ی حیات من فرشته ی نجات من

شوق نفسهای منی همیشه رویای منی

عشق تو در قلب من هدیه ی جاودانه است

برای زنده بودن قشنگترین بهانه است

دوست داشتنه تو مثل عطر خوش بهاره

با تو نفس کشیدن بایان انتظاره...

بغض

 

چی بگم از کجا بگم/دردمو با کیا بگم

بهتره که دم نزنم/حرفی از عاشقی نزنم

از عشقی که گم شدورفت/عاشق مردم شدورفت

عشقی که بی فروغ نبود/برای من دروغ نبود

بغض نشسته تو گلوم/وقتی نشستی روبروم

من از خودم چرا بگم/میخوام ازون چشا بگم

خیره تو چشم مست تو/دست میدم به دست تو

 دل از زمونه میکنم/حرف دلمو میزنم

چه حالتی داره چشات/نرگس بیماره چشات

چشم تو خوابم میکنه/مست و خرابم میکنه

وقتی نشستی روبه من/از عاشقی بگو به من

بذار تا چشات دل ببره/این جوری باشه بهتره

چشات اگه بس نزنن چشمای سر سبرده مو

میشه فراموش کنم خاطره های مرده مو

خدمات وبلاگ نویسان جوان , قالب وبلاگ               www.bahar-20.com

عاشقته

 

اونی که مدعی بود عاشقته

توروتوفاصله ها تنها گذاشت

بی خبر رفت.بی خبر رفتو توی این ویرونه ها

رد پاشم واسه چشمات جا نذاشت

اااا دلو سوزوندی

اااا چرا نمئندی

منو هر ثانیه و حضور تو

واسه من همین خیالتم بسه

بذارحاده ها اشتباه برن

ما که دستمون بهم نمیرسه

نمیخوام باپیله های کاغذی

واسه من جاده رو ابریشم نکن

من به پروانه شدن نمیرسم

حرمت فاصلمونو کم نکن.

خدمات وبلاگ نویسان جوان , قالب وبلاگ               www.bahar-20.com

آغوش

 

تا گرم اغوشت شدم                       چه زود فراموشت شدم

تقصیرتونبود خودم                          باری روی دوشت شدم

کاشکی دلت بهم میگفت                نقشه ی قلبمو داره

هر کی زدو رفت و شکست              یه روز یه جا کم میاره

موندنوسوختنو ساختن                  همه یادگار عشقه

انتقام ازتوگرفتن                           کار من نیست کار عشقه

نظر بدین

راه دیگری می شناسی
تو
از کجا ؟
یادت نبود
آسمان هم تنگ شده
یادم می دهی به نفرت.
می توانی تصور کنی...
اشکها در بغض می میرند
و من هم در بغض..
گوش ها پر از زوزه های آشنا...
من کر هستم...
تو گوش کن!
صدای نفس ها جا مانده
این پچ پچ ها..گوش کن
قلبم را نش می زند...
درد..درد..درد
کورم کرد
اما هنوز
دست می کشم بر تاریکی
شاید...
شاید...
شاید...
مرا نگاه کن
مرا بشنو
آنچه می پنداری من هستم من.
خودم را جستوجو خواهم کرد
تو را می یابم
تو را خوهم دید
در یک آغاز بی پایان

عجیب است
همه چیز حس می شود
هستی در اعماق وجدم
ببین چگونه سستم
فریاد...
فریاد...
توهم فریادم کن
در اینجا در درون من
می خواهم لحظات امواجی شود
از لذت و شادی بر تار تار وجودت
من...هیچ..بخند
گیجم همه چیز می پیچد
مرا می چرخواند
اما تو ساکنی
بگیر دستانم را...
اینگونه است که تو هنوز فانوس بدست
در پی این من ! یگیر دستانم را
و من هنوز منم همان من

میگویند تو هرکه را دوست داری بیشتر در رنج و عذابش میگذاری تا همیشه اسمت را صدا کند
ولی من دیگر نمیخواهم تو مرا اینطور دوست داشته باشی.
من هم دلم میخواهد طعم شادی و خوشبختی را مزه مزه کنم.
دلم میخواهد بدون وحشت عشقم را نثار کنم.
خدايا درد در سينه ام امانم را بريده..
از بغضي كه هر لحظه گلويم را ميفشرد خسته ام ....
خدايا دلم ميخواهد فرياد بزنم چرا ..چرا...
هر كس به هر چه ميخواهد ميرسد پس من چه؟
چرا هيچكس از من نميپرسد چه ميخواهم؟
هيچكس نميپرسد چرا تا اين حد غمگينم؟
خدايا به اين مردمانت بفهم كه من نيز قلبي در سينه دارم قلبي كه احساس دارد ...
قلبي كه ميتواند عاشق شود.....
خدايا در كدام كتابت نوشتي كه عاشقي گناه است؟
چرا هر چه ميگردم ان را نميابم ؟
گويي عاشقي تنها براي من گناه است؟
تا به كي از دوري عشقم بسوزم و سكوت كنم؟
تا به كي دلتنگي هايم را در پشت اين سكوت لعنتي پنهون كنم ؟
خدايا دارم خفه ميشوم تا اين حد سكوت؟نه
اینهمه درد برای من بس نیست؟
مگر دل کوچک من به چه کسی ظلم کرده ،که اینگونه جواب پس دهد؟
خدایا تنها تو میدانی که چقدر دوستش دارم
تنها تو ميداني كه من به حرمت مردمانت سكوت كردم
خدایا
تنها تو میدانی که چقدر دوستش دارم چقدر برایش دلتنگم
خدایا او خوشبخت و دعایم را برایش اجابت کن شاد باشد،من دیگر از تو هیچ نمیخواهم.
كاش لحظه اي او را ميديدم دلم طاقت ندارد خداوندا...........
خدايا تو اين را بهتر ميداني بيشتر از همه چيز و همه كس من دوستش دارم،
بیشتر از تمام دنیا،تو مهربانترینی،هرگز تنهایش نگذار.
هرگز دستانش را رها نکن....

خدا يا


يك نقطه بشتر فرق نيست بين رحيم و رجيم


از نقطه اي بترس كه شيطانيت كند ...


من به تو چه كردم كه تو به من اين چنين مي كني؟؟

بعضی وقت ها دل به جایی می رسه که دییگه طاقت نداره...
آهای تا حالا مگه عاشق نشدی؟
مي خندي آره بخند
منم مي خندم
چيه ديوانه نديدي؟
شده عشقت ازت دور باشه و نيازمند وجودش باشي؟
يادت بياد چه روزي بود...
كي می شه یک دل سیر نگاهش کنی..
دیگر كي سرت را روی بازویش بگذاری، دقیقا بين آرنج و سر شانه رو بازو همون جاي ظريف اما دلچسب ،و هرچه دلت خواست را زمزمه کنی یا اینکه  ساعت ها همان طور به آسمون خیره شوی.
دل دل دل دل  دل....

دیگر توان نداری یک آهنگ را 100 بار به شوق دوتایی بودن بشنوی...

دیگر نمیشود خیابان ها را با پاهای تاول زده رفت و آمد...

تا كي گوشي خيست بغل بگيري...

گاهی خیلی دیر ميشه...

عكس و تصاویر زیبا برای زیباسازی وبلاگ شما -------------- بهاربیست دات كام ------------- BAHAR-20.COM ------------ عكس تصاویر زیباسازی وبلاگ فارسی    عكس و تصاویر زیبا برای زیباسازی وبلاگ شما -------------- بهاربیست دات كام ------------- BAHAR-20.COM ------------ عكس تصاویر زیباسازی وبلاگ فارسی

عكس و تصاویر زیبا برای زیباسازی وبلاگ شما -------------- بهاربیست دات كام ------------- BAHAR-20.COM ------------ عكس تصاویر زیباسازی وبلاگ فارسی

 

امشب بر شانه های دلم

کوله باری سنگینی می کند
کوله باری پُرِاز دلتنگی

دلتنگی های کهنه و تازه

یکی از سال های ویران، سخنی می گوید
دیگری از ماه های خسته و رفته

آن یکی از شبی که گذشت
و یکی، از لحظه هایی که در بیهودگی ها

غرق شد...

دلم می شکند زیر بار این همه دلتنگی

روحم ولی در پی دلتنگی ِ دیگر

می گریزد از همه دلتنگی ها
با پرهای شکسته باز سوی...می رود

می رود سوی ( آینده )
شاید اینبار درآن اوج

به امیدش برسد...

بهار-بيست دات كام   تصاوير زيبا سازی وبلاگ    www.bahar-20.com   بهار-بيست دات كام   تصاوير زيبا سازی وبلاگ    www.bahar-20.com   بهار-بيست دات كام   تصاوير زيبا سازی وبلاگ    www.bahar-20.com

بهار-بيست دات كام   تصاوير زيبا سازی وبلاگ    www.bahar-20.com

آهای نظر یادتون نره

بهاربيست                   www.bahar-20.com

+نوشته شده در شنبه هفتم آذر 1388ساعت12:7توسط ســــمـــانـــه | |

نگاه کن که چه وحشت‌زده‌اند آهوها
درون برکه به هم خورده خلوت قوها
گمان کنم که تلنگر زده‌ست دست خدا
به خواب شيشه‌اي خاک، از فراسوها
عقابها چه به حسرت نشسته مي‌نگرند
که جز غبار نمانده ز برج و باروها
و مرهمي نه‌ چنان درخور چنين زخمي
که مي‌رسند پس از مرگ نوش‌داروها
اگرچه وقت طلوع آفتاب‌گردان م‍‍ُرد
و باز تلخ شد اوقات ناب کندوها
ولي براي شکفتن هنوز فرصت هست
بهار مي‌رسد از راه با پرستوها

بادي وزيد و سيب سرخي بر زمين افتاد
اشکي چکيد و بر سکوت برکه چين افتاد
با هاي و هوي سرخ صدها ساية درهم
در پلکهاي بستة طوفان، طنين افتاد
ققنوسهاي سوخته در خويش رقصيدند
در چشمها يک جفت گوي آتشين افتاد
چيزي ترک خورد و صداي شيهه‌اي پيچيد
تاريخ هم ديد آفتاب از پشت زين افتاد
فو‌ّاره‌هايي سرخ تا هفت ‌آسمان رقصان
سخت است اما اتفاقي اين‌ چنين افتاد
ز راه مي‌رسد و چادري به سر دارد
اگرچه غنچه، ولي خار در جگر دارد
هزار غنچه اگر بشکفد ملالي نيست
ولي شکستنِ اين بار درد سر دارد!
اگرچه باغچه را غنچه، تاولي سرخ است
ولي خوش آنکه از اين دست بيشتر دارد
پدر که زندگي‌اش صرف غنچه‌ها شده است
نمي‌تواند از اين باغ دست بر دارد
که غنچه تاولها پارة تن پدرند
و زخم، حکم جگرگوشة پدر دارد

ز راه مي‌رسد و چادري به سر دارد
اگرچه غنچه، ولي خار در جگر دارد
نهال کوچک داغي که بر دلش زده بود
دگر درخت بزرگي‌ست برگ و بر دارد
. . .
پدر! سلام، دعاگوي جسم خستة تو
منم کسي که خودش روح در به ‌در دارد
دوباره مي‌بري از بچه‌هاي کوچه، پدر
تن تو بادکنکهاي سرخ‌تر دارد
تو را براي دل خويش آفريده خدا
که او به آينه‌اي مثل تو نظر دارد
... و سوز مي‌دهد اين شعر مثل يک تاول
پدر چه مي‌کشي آيا؟ خدا خبر دارد
. . .
زمان گذشته و هنگام رفتن آمده است
براي دخترکي که دو چشم تَر دارد
«پدر! دوباره مي‌آيم» ولي نمي‌داند
پدر براي هميشه، سر سفر دارد

ز راه مي‌رسد و چادري به سر دارد
اگرچه غنچه ولي خار در جگر دارد
به بوي پيرهن يوسف آمده اينجا
و کرخه‌کرخه دو رود از دو چشم تَر دارد
که هيچ‌ چيز تسلّي نمي‌دهد انگار
به دختري که به دل حسرت پدر دارد
پدر! تو عشق مني؛ هيچ‌ کس مرا هرگز
نمي‌تواند از اين عشق بر حذر دارد
پدر! بلند شو اين خاک سرد و يخ‌زده است
«براي سينه‌ات اين سوزها ضرر دارد»1
ولي چگونه مزارت در اين هوا گرم است
مگر هنوز دلت، آه شعله‌ور دارد
. . .
هر آن ‌که دلخوش خاک است، مرغ خانگي است
پرنده نيست اگرچه که بال و پ‍َر دارد
پدر به قاف رسيدي، تو روح سيمرغي
پرنده‌اي که به آنجا رسد ه‍ُنر دارد

فنجان قهوه سرد شد، آقا نيامديد
يا اينکه من نديدمتان، يا نيامديد
يک ميز با دو صندلي و چند کاج پير
يک جفت چشم منتظر ... اما نيامديد
يک سال روزنامة هر روز و ... هيچ‌گاه
در تيترهاي صفحة فردا نيامديد
بيهوده دلخوشم همة روزها گذشت
حتي غروب روز مبادا نيامديد
اينجا دلم فسيل شد اما کسي نديد
حتي شما براي تماشا نيامديد
حالا اگر به فرض که دنيا دل من است
انگار هيچ ‌وقت به دنيا نيامديد

       

 
    شبی زیر باران......
 
     شبی زیر باران
  با ساعت دلم
  وقت دقیق آمدن توست
  من ایستاده ام
  مانند تک درخت سر کوچه
  با شاخه هایی از آغوش
  با برگ هایی از بوسه
  اما با ساعت غرورم
  من ایستاده ام
  با برگ هایی از پاییز
 هنگام شعله ور شدن من
 هنگام شعله ور شدن توست
چشم ها را می بندم
گوش ها را می گیرم
با ساعت مشامم
اینک
وقت عبور عطر تن توست
 
 
خیلی وقته که یه بغضی تو صدامه.....
 
خیلی وقته که یه بغضی تو صدامه

خیلی وقته که یه آهی تو نگامه

خیلی وقته حتی اشک هم قهر با من

تک و تنها تو قفس اسیر این تن

خیلی وقته خنده هام خیال و رویاست

آرزوهام چون حبابی روی دریاست

خیلی وقته که شب هام نوری نداره

توی آسمون می گردم واسه دیدن ستاره

خیلی وقته گلدونا بدون آب اند

ماهی ها انگاری عمریه تو خواب اند

خیلی وقته قلب من خسته و پیره

برای سوختن و ساختن دیگه دیره

خیلی وقته قابی خالی رو دیواره

قابی بی عکس که تورو یادم می اره

خیلی وقته عشق تو پاها مو بسته

تنها من موندم و گیتاری شکسته
 

..........................................................


------------------------------------------------------------------------------------

 

+نوشته شده در پنجشنبه پنجم آذر 1388ساعت16:18توسط ســــمـــانـــه | |

شب تنهایی خوب

گوش کن دورترین مرغ جهان می خواند

 
شب سلیس است و یکدست و باز 


 شمعدانی ها
و صدا دار ترین شاخه فصل ‚ ماه را می شنوند


پلکان جلو ساختمان
در فانوس به دست و در اسراف نسیم


گوش کن جاده صدا می زند از دور قدمهای تو را


چشم تو زینت تاریکی نیست
پلکها را بتکان کفش به پا کن و بیا


و بیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد


و زمان روی کلوخی بنشیند با تو
 و مزامیر شب اندام تو را مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند


پارسایی است در آن جا که تو را خواهد گفت
بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است

                                                                                                       سهراب سپهری

 

عكس عاشقانه فوق العاده زیبا

 گیتار من

 

برای علی ساحر الوان شاد
گیتار من گرد و کشیده
کنارمهتاب پنجره
با صافی حنجره
تارهای معطر رسا
سینه پرصدا
و تاری حفره میانی.

گیتارمن با دوایر تزیین به گردن
سینه محدب غرور، باریک کمر- با مامن جادار زیر
بندینه مشکی حائل بدن.

گیتارمن زیبا و خوش تراش.
یادآورنسلهای گمشده باستان
پر از رنگهای تند دلنشین کویر و کوهستان
پر از رنگهای آرام دریا و آسمان
پراز هوای تازه و نور
پر از هیجان و شور.
ذهن با وفای او پر از یادهای شیرین و دور.
ارواح رفتگان را حاضر کند در اتاق من:

"مراببوس! مراببوس!
دخترزیبا امشب برتو مهمانم.
درپیش تو میمانم تا لب بگذاری برلب من.
دختر زیبا! از برق نگاه تو .."
گلنراقی: آخرین بوسه- طنین تاریخی در شاخه های تبریزی تابستان خشم.

دقایقی گذرد:
"مهتاب، ای مونس عاشقان، روشنایی آسمان.."
ویگن: مهتاب- تکرار خاطرات شبهای سور شهر.

زمانی دگر:
"تو دریای من بودی! آغوش وا کن!
که میخواهد این مرغ زیبا بمیرد."
مهرپویا: قوی زیبا- بازآوار یادهای تلخ اجتماع.

دمی بعد:
"وقتی چلچله ها میرن/ به سفر های دورادور
از تو میپرسم، چو هر یک/ میکنند از بامم عبور"
اصلانی: عبور - ترنم خفیف هجرت بافقهای دور.

گرمی موسیقی تنهایی را
در ضیافت خیال کند مسحور.

زیر چادر شب شکوفان نیلی سپهر
با انحنای دل پذیر، روی زانو در بغلم غنوده او.
با زمزمه ی پر تمنای نیمه شب
انگشت به تارهای مویش:
دست بر بدن صاف جادویش
تا در ارتعاش عشوه و عشق
شکسته شود سکوت شب.

من دیوانه اویم، اسیر گیسو ی پر حالتش.
در رقص موجی گرمی زایش
در دوران دوایر سماع و سکرش
مضراب شصتم حواشی پل خرکش:
زخمه ها، ارتعاش، ناله
کف بر محدب کشاله.

گیتار من معشوق پرشور و پر طراوت.
فشرده در برم: دست بر کمانه کمرش
با لولای عشق: قلب من و او، گیلاس دو قلو.
انگشت روی پوست در نوسان رقص
این صدای اوست از رخوت من
یا رعشه من است از نوای او?
اوست مرا میخواند بخود
یا منم اورا بخود میکشم
یا هر دو در جذبه وحدت عشق?

                                                                                   بیژن باران

      

 نگاهت

 

نگاه تو بر در است
با یاد پنجره باز رو بباغ، هوای تازه،
خورشید تابان، پرنده ی خوانای عاشق
بر همیشگی سبزی شاخه سرو.

نگاه تو بزندگی بجامانده
در چشم رفیقان عشق،
شکوفانی سرخ نسترن تابستان
منگوله های میوه مهرگان باغبان
دانه جو در خاک خوب
اندیشه و بازوی کار بهار.

نگاه تو از زندگی گذرد-
با عبور از اعصار
به کویر و کوهسار.
نگاه تو نگاه تاریخ است
تو در نگاه کودک امروز
نگرانی دیرین امروز، وعده روشنی فردا،
در آسمان شفاف هدیه داری.

نگاه تو زنده است-
در پرواز باز پشتک کامل کبوتر در نیلی آسمان
شنای خیس ماهیان رود ورود دریا،
اندیشه مرور دیروز انسان فردا.

http://i37.tinypic.com/2ed4ahs.jpg

غروب پاییز

 

دلم خون شد از این افسرده پاییز
از این افسرده پاییز غم انگیز
غروبی سخت محنت بار دارد
همه درد است و با دل کار دارد
شرنگ افزای رنج زندگانی ست
غم او چون غم من جاودانی ست
 افق در موج اشک و خون نشسته
شرابش ریخته جامش شکسته
گل و گلزار را چین بر جبین است
نگاه گل نگاه واپسین است
پرستوهایی وحشی بال در بال
امید مبهمی را کرده دنبال
نه در خورشید نور زندگانی
نه در مهتاب شور شادمانی
فلق ها خنده بر لب فسرده
سقف ها عقده در هم فشرده
کلاغان می خروشند از سر کاج
که شد گلزار ها تاراج تاراج
درختان در پناه هم خزیده
ز روی بامها گردن کشیده
خورد گل سیلی از باد غضبناک
به هر سیلی گلی افتاده بر خاک
چمن را لرزه ها در تار و پود است
رخ مریم ز سیلی ها کبود است
گلستان خرمی از یاد برده
به هر جا برگ گل را باد برده
نشان مرگ در گرد و غبار است
حدیث غم نوای آبشار است
چو بینم کودکان بینوا را
که می بندند راه اغنیا را
مگر یابند با صد ناله نانی
در این سرمای جان فرسا مکانی
سری بالا کنم از سینه کوه
دلم کوه غم و دریای اندوه
آهم می شکافد آسمان را
مگر جوید نشان بی نشان را
به دامانش درآویزد به زاری
بنالد زینهمه بی برگ و باری
حدیث تلخ اینان باز گوید
کلید این معما باز جوید
چه گویم بغض می گیرد گلویم
اگر با او نگویم با که بگویم
 فرود آید نگاه از نیمه راه
که دست وصل کوتاهست کوتاه
نهیب تند بادی وحشت انگیز
رسد همراه بارانی بلاخیز
بسختی می خروشم های باران
چه می خواهی ز ما بی برگ و باران
برهنه بی پناهان را نظر کن
در این وادی قدم آهسته تر کن
 شد این ویرانه ویرانتر چه حاصل
پریشان شد پریشان تر چه حاصل
تو که جان می دهی بر دانه در خاک
غبار از چهره گل ها می کنی پاک
غم دل های ما را شستشو کن
برای ما سعادت آرزو کن
  

ای شب

 

هان ای شب شوم وحشت انگیز
تا چند زنی به جانم آتش ؟
یا چشم مرا ز جای برکن
 یا پرده ز روی خود فروکش
یا بازگذار تا بمیرم
 کز دیدن روزگار سیرم
 دیری ست که در زمانه ی دون
 از دیده همیشه اشکبارم
عمری به کدورت و الم رفت
 تا باقی عمر چون سپارم
 نه بخت بد مراست سامان
 و ای شب ،‌نه توراست هیچ پایان
 چندین چه کنی مرا ستیزه
 بس نیست مرا غم زمانه ؟
 دل می بری و قرار از من
 هر لحظه به یک ره و فسانه
 بس بس که شدی تو فتنه ای سخت
 سرمایه ی درد و دشمن بخت
 این قصه که می کنی تو با من
 زین خوبتر ایچ قصه ایچ نیست
خوبست ولیک باید از درد
نالان شد و زار زار بگریست
 بشکست دلم ز بی قراری
 کوتاه کن این فسانه ،‌باری
آنجا که ز شاخ گل فروریخت
 آنجا که بکوفت باد بر در
 و آنجا که بریخت آب مواج
 تابید بر او مه منور
 ای تیره شب دراز دانی
 کانجا چه نهفته بد نهانی ؟
بودست دلی ز درد خونین
 بودست رخی ز غم مکدر
 بودست بسی سر پر امید
 یاری که گرفته یار در بر
 کو آنهمه بانگ و ناله ی زار
 کو ناله ی عاشقان غمخوار ؟
در سایه ی آن درخت ها چیست
 کز دیده ی عالمی نهان است ؟
 عجز بشر است این فجایع
یا آنکه حقیقت جهان است ؟
 در سیر تو طاقتم بفرسود
 زین منظره چیست عاقبت سود ؟
 تو چیستی ای شب غم انگیز
 در جست و جوی چه کاری آخر ؟
بس وقت گذشت و تو همانطور
 استاده به شکل خوف آور
 تاریخچه ی گذشتگانی
 یا رازگشای مردگانی؟
تو اینه دار روزگاری
یا در ره عشق پرده داری ؟
 یا شدمن جان من شدستی ؟
 ای شب بنه این شگفتکاری
 بگذار مرا به حالت خویش
 با جان فسرده و دل ریش
بگذار فرو بگیرد دم خواب
 کز هر طرفی همی وزد باد
 وقتی ست خوش و زمانه خاموش
مرغ سحری کشید فریاد
 شد محو یکان یکان ستاره
 تا چند کنم به تو نظاره ؟
بگذار بخواب اندر ایم
 کز شومی گردش زمانه
 یکدم کمتر به یاد آرم
 و آزاد شوم ز هر فسانه
 بگذار که چشم ها ببندد
 کمتر به من این جهان بخندد 

 

در کنار رودخانه

 

در کنار رودخانه می پلکد سنگ پشت پیر.
روز، روز آفتابی است.
صحنه ی آییش گرم است.
 
سنگ پشت پیر در دامان گرم آفتابش می لمد، آسوده می خوابد
در کنار رودخانه.
 
در کنار رودخانه من فقط هستم
خسته ی درد تمنا،
چشم در راه آفتابم را.
چشم من اما
لحظه ای او را نمی یابد.
آفتاب من
روی پوشیده است از من در میان آبهای دور.
آفتابی گشته بر من هر چه از هر جا
از درنگ من،
یا شتاب من،
آفتابی نیست تنها آفتاب من
در کنار رودخانه

شب پره ی ساحل نزدیک

 

چوک و چوک!... گم کرده راهش در شب تاریک
شب پره ی ساحل نزدیک
دم به دم می کوبدم بر پشت شیشه.
 
شب پره ی ساحل نزدیک!
در تلاش تو چه مقصودی است؟
از اطاق من چه می خواهی؟
 
شب پره ی ساحل نزدیک با من (روی حرفش گنگ) می گوید:
" چه فراوان روشنایی در اطاق توست!
باز کن در بر من
خستگی آورده شب در من."
به خیالش شب پره ی ساحل نزدیک
هر تنی را می تواند برد هر راهی
راه سوی عافیتگاهی
وز پس هر روشنی ره بر مفری هست.
 
چوک و چوک!... در این دل شب کازو این رنج می زاید
پس چرا هر کس به راه من نمی آید...؟



  

+نوشته شده در چهارشنبه هشتم مهر 1388ساعت1:42توسط ســــمـــانـــه | |

 

روزای بی کسی

 

هنوزم دلواپسی، هنوزم دلواپسم
پس چرا تموم نمی شن این روزای بی کسی

هنوزم دورم و دوری، هنوزم مث یه نوری
می خوام این فاصله کم شه اما خوب من چه جوری؟

هنوزم فکر چشاتم ، هنوزم خودم فداتم
غم نبینه قلب پاکت ، نگران لحظه هاتم

هنوزم اینجا غریبه ، بدون حضور دستات
دل داره بهونه تو ، می گه تنها تو رو می خواد

هنوزم دلواپسم ، هنوزم دلواپسی
پس چرا تموم نمی شن این روزای بی کسی

هنوزم گریه م می گیره وقتی عکساتو می بینم
تو غروب بی کسی ها چشم براه تو می شینم 

                                           

تو ببخش

 

ساده نبود گذشتنم


اگه گذشتم ، تو ببخش


اگه نموندم پای عَهدم
اگه شکستم ، تو ببخش


اگه همسفر نبودم
تو رو تنها جا گذاشتم


تو ببخش اگه بُریدَم
جرأت موندن نداشتم


همصدای گریه ی تو
دارم اینجا جون می بازم


گُلکم تقصیر من بود
کاش یه روز با تو بسازم

«مرگِ واسم دوریِ تو
اگه دورم ، تو ببخش


اگه مثل غم پائیز
بی عبورم ، تو ببخش»

تو ببخش اگه غم من
واسه قلب تو زیاده


اگه جای دستای تو
دست من تو دست بادِ


تو ببخش........ تو ببخش .

 همیشه دلم می خواس

 

همیشه دلم می خواس
بهم بگی دوسم داری


وقتیکه پیش منی
سر روی شونم بزاری

 
همیشه دلم می خواس
که بی قرار من باشی


اََََگرم زمستونم
تنها بهار من باشی


همیشه دلم می خواس
ناز نگامو بکشی


روی بوم آرزوت
عکس چشامو بکشی


همیشه دلم می خواس
غرق محبتم کنی


از عذاب بی کسی
منو راحتم کنی


همیشه دلم می خواس
اسم منو صدا کنی


هر کسی غیر منو
به عشق من رها کنی


همیشه دلم می خواس
با هم دیگه بریم سفر

دورشیم از این آدما
نمون از ما یه اثر


همیشه دلم می خواس
تو رویاهات جا بگیرم
یه جوری نیگام کنی


که از نگاهت بمیرم
همیشه دلم می خواس


واسم ستاره بچینی
وقتی که تنها شدم


تنهائیهامو ببینی
همیشه دلم می خواس

 
دست توی دستام بزاری
واسه یکبارم شده


هم پای چشمام بباری
همیشه دلم می خواس


برات عزیزترین باشم
میون این همه غم
پناه آخرین باشم


امّا تو نیستی و دل
بد جوری غرق خواستنه
می دونم نیستی و باز


دوباره وقت باختنه .

ddddddقلبقلبقلبقلبقلبقلبقلبddd

به خيالم كه تو دنيا واسه تو عزيزترينم

آسمون ها زير پامه اگه با تو رو زمينم

 به خيالم كه تو با من يه هميشه آشنايي

به خيالم كه تو با من ديكه از همه جدايي

من هنوزم نگرانم كه تو حرفامو ندوني

اين ديگه يه التماس من مي خوام اينو بدوني

من و تو چه بي كسيم وقتي تكيه مون به باد

بد و خوب زندگي منو دست گريه داده

 اي عزيز هم قبيله با تو من يه سرزمينم

تا به فرداي دوباره با تو هم قسم ترينم

من هنوزم نگرانم كه تو حرفامو ندوني

 اين ديگه يه التماس من ميخوام بياي بموني 

بد وخوبمون يكي دست تو، تو دست من بود

خواهش هر نفسم با تو هم صدا شدن بود

 با تو هم قصه ي دردم هم صدا تر از هميشه

دو تا هم خون قديمي از يه خاكيم و يه ريشه

من هنوزم نگرانم كه تو حرفامو ندوني

اين ديگه يه التماس من مي خوام بياي بموني

پرنده ی خیس

 

می دانی
 پرنده را بی دلیل اعدام می کنی
 در ژرف تو
 آیینه ایست
 که قفس ها را انعکاس می دهد
و دستان تو محلولی ست
 که انجماد روز را
 در حوضچه ی شب غرق می کند
 ای صمیمی
 دیگر زندگی را نمی توان
در فرو مردن یک برگ
با شکفتن یک گل
یا پریدن یک پرنده دید
ما در حجم کوچک خود رسوب می کنیم
ایا شود که باز درختان جوانی را
در راستای خیابان
پرورش دهیم
و صندوق های زرد پست
سنگین
ز غمنامه های زمانه نباشند ؟
در سرزمینی که عشق آهنی ست
انتظار معجزه را بعید می دانم
 باغبان مفلوک چه هدیه ای دارد ؟
پرندگان
 از شاخه های خشک پرواز می کنند
 آن مرد زردپوش
 که تنها و بی وقفه گام می زند
با کوچه های ورود ممنوع
 با خانه های به اجاره داده می شود
چه خواهد کرد
سرزمینی را که دوستش می داریم ؟
 پرندگان همه خیس اند
و گفتگویی از پریدن نیست
 در سرزمین ما
پرندگان همه خیس اند
در سرزمینی که عشق کاغذی است
 انتظار معجزه را بعید می دانم

  

با این غرور بلندت

در بقعه های ساکت بودن
همراه خوب من
 آن شال سبز کبر را
 بدرود بیفکن
و با تمامی وسعت انسانیت بگو
که ما باغی این
 باغی چنان بزرگ و سبز
 که دنیا
 در زیر سایه اش
 خواب هزار ساله ی خود را
 خمیازه می کشد
در بقعه های خامش بودن
از جوار ضریح
چندی است
 طنین ضربه ی برخاستن بزرگ ترا نمی شنوم
همراه خوب من
 از پله های بلند غرورت
بگیر دست مرا
 تا قلب شب بشکافیم
و با ردای سپیده
 به رقص برخیزیم
همراه خوب من
 با این غرور بلندت
در سرزمین یائسه ها
 تو تمامی خود نرفته ای بر باد
 اینک
 به رزیش رگبار سرخگونه ی خنجر
 دست مرابگیر
تا از پل نگاه صادقانه ی مردم
 به آفتاب
 سفر کنیم
  

 

 

 

 

 

 


 

+نوشته شده در چهارشنبه هشتم مهر 1388ساعت0:54توسط ســــمـــانـــه | |

 

وقتی بارون میاد

 

بارن میاد تو ایوونا


پرنده ها سرد شونه


یه آسمون پروانه ها


حیونیها لرزشونه


کسی از اون دور نمیاد


رحمی به دلها نمیاد


آخه کجاست اون که بگه


گشنشونه قناریها


دلم فقط اونو می خواد


اون که صدای پاش


توباغ


لالایی جیرجیرک


وقتی میآد عروسی شاپرک

 

 شاعر : شهرزاد مغروری

 تصاوير زيباسازی وبلاگ ، عكس های ياهو ، بهاربيست             www.bahar-20.com

  کاش می شد

کاش می شد
برهم از خوابت
رستن از تو
مرگ است
من به دنبال توام
تا سحر چشم به راه می مانم
نکند مهتاب بخوابد امشب
کاش می شد
برهم از خوابت
خواب تو
دره وهم آلود سکوتی است
که در آن قلب سردم
می پوسد
و همه هستی من
از بد این حادثه ها
من به دنبال توام
تا سحر چشم به راه می مانم
و سراغت را از تن
هر واهه ای از این امشب می گیرم
وتو را همچون یک ریشه ی داغ
ای که سیراب از این بد درد عطش
می جویم
آه ناگزیرم که تو را در پس هر شعر
بخوانم و بخوانم«درمان!»
شعر من بیمار است
کاش می شد برهم از خوابت
  

 میان من و تو

میان من و تو
لحظه ها پرزخالی
سکوت و تنهایی است
تو می گریزی زمن و
من زغربت و فراغ از تو
چه شد که عشق با همه ابهتش
به پوچی فاصله ها تن داد و گریخت
میان من و تو
کویر در کویر تنید
و بیابان در بیابان زایید
چه دیده بود دلت
در سراب
که این چنین
هزار آینه در هم شکست و دوید
  

نظر...تصاوير زيباسازی وبلاگ ، عكس های ياهو ، بهاربيست             www.bahar-20.com

انتقاد...تصاوير زيباسازی وبلاگ ، عكس های ياهو ، بهاربيست             www.bahar-20.com

پیشنهاد...تصاوير زيباسازی وبلاگ ، عكس های ياهو ، بهاربيست             www.bahar-20.com

درد دل...تصاوير زيباسازی وبلاگ ، عكس های ياهو ، بهاربيست             www.bahar-20.com

سوال...تصاوير زيباسازی وبلاگ ، عكس های ياهو ، بهاربيست             www.bahar-20.com

خلاصه هرچه میخواهد دل تنگت بگو...

با تو یا بی تو

اهل ِ نفرین نبودم .... خودت میدونی  


سردو غمگین نبودم ..... خودت میدونی

 
با تو یا بی تو برام فرقی نداره ..... مثل ِ شب سیاست دلت رنگی نداره


من و زندونی نکن تو کنج ِ قلبت ...... الهی بیاد برام پیغوم ِ مرگت

 
با تو . تُو زندون ِ تو مردم عزیزم ...... دیگه احساسی ندارم اشک بریزم


من نگاهم به نگات گرم ِ هنوزم ..... تُوی ِ دوزخ ِ چشات دارم میسوزم

 
الهی که روی ِ خوش هرگز نبینی ...... تا که زنده ای تُو کنج ِ غم بشینی


الهی که روز و شب برات سیاه شه ..... همه دقایقت باد ِ هوا شه


دارم از تو رو دلم یه زخم کهنه ..... روی زخمات روزگار نمک بپاشه
  

روزهای بی خاطره من

فانوسکهای بی تحمل ..... یه دشت ِ سرد و خالی از گل
روزهای بی خاطره من ..... حضورت از ثانیه ها کم


تو موندگار ِ شرقی اما ..... من رهسپار ِ مغرب ِ سرد
درگیر ِ هجرتی غریبم ..... همراه ِ باد ِ تند ِ ولگرد


تو نبض ِ آخرین ترانه .... تُو فصل ِ اول ِ سکوتی
برای تک خاطره من ..... اون که نمرده بود تو بودی


تو مثل ِ کوهی پر غروری .....مثل ِ ستاره غرق ِ نوری
اما برای ِ قلب ِ خستم .... تو مثل ِ خورشید ِ غروبی


تو اولین نم نم ی بارون ..... برای خشکی بیابون
من آخرین باد ِ خزونم ..... برای برگهای خیابون


روزهای بی خاطره من ..... پر از هیاهوی ِ سکوته
اون که من و زنده نگه داشت ..... تنها فقط یاد ِ تو بوده
  

 

شب بارانی

 

در این شب بارانی یاران که سفر کردند
از آسمان عشق بر ما نظری کردند
این ملک سلیمانی است در خون شهیدان است
این شور ز صحرا نیست از آیه باران است
پرواز از آنِ عشق، بی بال و پرند یاران
بر بال ملائک شد جای قدم یاران
همخانه آتش شد آن دل که فراموش شد
تا دل به جان آمد آتشکده خاموش شد
گفتند مگو با کس آن راز که از ما بود
گفتم ندیدم کس جز یار که با ما بود
گفتم حقیقت کو؟ یا کیست حقیقت جو؟
گفتند که بر دار شد آن یار ان الحق گو
بر آستان جنت در سجده گاه آدم
فردوس به خاک افتاد در پیشگاه خاتم
درگاه عشق بوسید هر آیه شقایق
از راز عشق پرسید در وعده گاه عاشق


 

+نوشته شده در سه شنبه هفتم مهر 1388ساعت15:35توسط ســــمـــانـــه | |

خداوندا

خدایا
جان من آخر به لب آمد
نه روزم صبح امید است
نه نجوای قریبم در سکوت شب آمد
خدایا عاقبت این چیست؟
این پستی
این مداوم سستی و مستی
این سراسر رنجش هستی
خداوندا
تو خود رسوائیم دانی
دوایم را تو خود خوانی
نمی گیری به رسم دوستی
بسویم عاقبت دستی؟
به جان من بگو هستی
بگو هستی

 تنهايي

می توانیم به ساحل برسیم

 اندُهت را با من قسمت کن
 شادیت را با خاک
و غرورت را با جوی نحیفی که میان سنگستان
مثل گنجشکی پر می زند و می گذرد
اسب لخت غفلت در مرتع اندیشه ما بسیار است
 با شترهای سفید صبر در واحه تنهایی
 می توانیم به ساحل برسیم
 و از آنجا ناگهان
با هزاران قایق
به جزیره های تازه برون جسته مرجان
 حمله ور گردیم
 تو غمت را با من قسمت کن
 علف سبز چشمانت را با خاک
تا مداد من
 در سبخ زار کویر کاغذ
باغی از شعر برانگیزد
تا از این ورطه بی ایمانی
بیشه ای انبوه از خنجر برخیزد

تنهام گذاشتي........

مرا صدا کن

ای روی آبسالی
 ای روشنای بیشه تارک خواب
یک شب مرا صدا کن در باغ های باد
یک شب مرا صدا کن از آب
ره بر گریوه افتادست
 این کاروان بی سالار
یابوی پیر دکه روغن کشی
با چشم های بسته
 گر مدار گمشدگی می چرخد
 ای روح غار
 ای شعله تلاوت یاری کن
تا قوچ تشنه را که از آبشخوار
از حس کید کچه رمیده
از پشته های سوخته خستگی
و تشنگان قافله های کویر را
 به چشمه سار عافیتی راهبر شوم
ای آفتاب! گفتارم را
 بلاغتی الهام کن
 و شیوه فریفتنی از سراب
تا خستگان نومید را
گامی دگر به پیش برانم
 ای خوابنک بیشه تاریک
 ای روح آب
 یک شب مرا صدا کن از بیشه های باد
یک شب مرا صدا کن از قعر باغ خواب

love

همه دریاها چشم مرا به دوش می برند

 همه این دریا ها
چه ژرف سبز
چه بی ژرفای گل آلود
چشم مرا به دوش می برند
مگر کجای جهاننشسته ای
 ای الهه تنها
بر کدام کرانه
که تمامی دریا ها
تنها چشم های مرا به شنه می کشند
به هوای کرانه های ناپیدا ؟
هوای همه کرانه ها بارانی است
و بر هر کرانه ای الهه تنها
دو زانو نشسته بر سنگی
 و دور دست ها را می کاود
تاریک و خیس و براق
تا دریایی فرا رسد
و بر زانوانش بپخشاند
 چشم مرا

چگونه دوست بدارم

 

چگونه دوست بدارم سپیدار را 


 که دار می پرورد در آغوش برگ و زمزمه


 شکفتگی و سرسبزی است ارمغان بهار


و خیال گل و صدای پرنده


برابر نومیدی
 جنجال می کنند


گل سرخ اما

 
 چشم بیدار را
 به عربده می خواند


به شور کدام
بلبله داری ای زبان بریده


 به جنگل صنوبر و باغ نسرین ؟


 گل نسرین
اگر گونه خراشیده دخترم نیست

 
 تمامی سپیداران جنگلی

 
تابوت های ایستاده برادرانم هستند

 
گونه خراشیده دخترم

 
 به اشک و بوسه شفا می یابد


زلف برادرانم اما


 از ماسه کویر نخواهد رویید باز
---------- ---------  --------- ------- ------

چه بود ناتمام

آه
 کلام چاه همین بود 


 سوال کردم از کوه کو ؟


کوکو ! هزاران کوکو پاسخ بود

 
 از دشت پرسیدم
 کجاست ؟ پشت کدام مشتعل رنگین

 
بگو نشانی آن نام مستعار کجاست
 که زشت را زیبا می گوید


 که تلخ را شیرین که شیرین و تلخ را رنگین ؟


هزار چشمه هزاران لبخند


سفید سرخ گلی سبز ارغوانی آبی


 به پیشواز سوالم هجوم آوردند


 و نام خود را به چشم هایم گفتند
 نبود !‌ نام تو آنجا نبود

 
که بود ؟
بگو چه بود نام تو ؟


آه
 کلام چاه همین است
نشسته ام بن چاهی


 و نامه های کبوتر
 به سمت کوه تو پرواز می دهم


 به سمت دشت تو طاووس نام

 

 

+نوشته شده در یکشنبه پنجم مهر 1388ساعت16:33توسط ســــمـــانـــه | |

       نگاهم کن

نگاهم کن نگاهم کن


نظر بر این نگاه بی پناهم کن


نمی بینی مگر بی تو دلی نیست


دگر مارا چراغ محفلی نیست


گرم صوتی رسد از جانب دوست


سرابی از صدای بیدلی نیست

نگاهم کن نگاهم کن
نظر بر این فغان صامتم کن


نمی بینی مگر دردم خموش است


مرا هردم نشان غم به گوش است


صدایی گر رسد روزی به من هم


سحرگاهان ندای می بنوش است

نگاهم کن نگاهم کن


تو می بینی چگونه است


جهان بی تو


زمان بی تو نگون است


دلم خسته
تنم خسته


سپاه غم توگویی


زنجیر بر پیکرم بسته


در این زندان غم گویی اسیرم
نمی آید برون زاینجا نفیرم


زمان اینجا برایم سخت دیر است
همه کارم فغان وقت گیر است


نه من تنها به کنج غم گرفتار
که یاران را همای دل اسیر است

نگاهم کن نگاهم کن


نگاه تو چو پرواز
صدایم کن صدایم کن


صدای تو چو آواز
نوای صبح تو چون نغمه ساز


چو آید بانگ تو سویم در این دیر
رها سازد زغم تن را چو آغاز



نگاهم کن نگاهم کن
نگاه تو چو مهتاب


سلام تو در این شب همچو شبتاب
سکوتت را نمی خواهم شنیدن


نمی تابم به تار غم تنیدن
رهاسازم زبند تن، رهاساز


نمی سازم به ناز تن خریدن

نگاهم کن نگاهم کن
پناهم ده


صدایم کن صدایم کن


جوابم ده..

.
***
امروز تشنه ام


یاد تو می کنم
در سوز سینه ام


تا کی شود عطش
در من شود تمام
این آرزوی خام...

.

    از نگاه پنجره

 

از پنجره كه بيرون را نگاه كني
برف مي بارد
درخت خشكيده پير را
سايه اي سپيد مي پوشاند
و دانه هاي درشت برف
سطر به سطر
شعر سپيدم را در برمي گيرد

از پنجره كه بيرون را نگاه كني
آسمان خاكستري پوش را مي بيني
كه وجودش را شوق اندوه فراگرفته
و دانه هاي برف همچنان فرومي ريزد

از پنجره كه بيرون را نگاه كني
آسمان
آهسته آهسته مي پراكند
در هجوم بي امان دانه هاي برف
ابر ِ اندوه ديرينه اش را
و چه زيبا درخت پير خشكيده را
لباسي گرم
سپيدپوش مي كند
و چه باورنكردني
اندوه سبز من
بر اندام نزارم چهره مي شود

از پنجره كه بيرون را نگاه كني
فردا به تو سلام خواهد كرد
فردا آسمان آبي خواهد بود
فردا زمين رخت سپيد مي پوشد
  

بوسه هايت ، جنس باران
لبانت به از صد چشمه ساران
به دو چشمانت رشک ورزد ماه تابان
و گيسوانت بسانِ رودي بي پايان ،
مرا تا بيکرانِ جنون رهنمون خواهند ساخت !
چه سخاوتمندانه است
اينک
شکوهِ حضورت ، در آغوشم
با گرماي وجودت
اي طلوع جاودان
آب کن
برفهايِ اين دلِ يخزده و خاموشم
اي دستهايِ تو سرشار از آسمان
با هر نوازشت
در من رنگين کمان بساز!
و با هر لبخندت
خورشيد را
به ميهمانيِ چشمهايم دعوت کن !
گلهايِ سرخِ درونِ سينه ات را
به لمسِ نگاهم بسپار
و از منِ اهل پاييز
برگهاي زردم را بتکان !
مي خواهم با بوي تنت
بهار را
من ، رج به رج
نفس بکشم
و آنگاه
براي بودنت ، ستاره نذر کنم
هر شب ، يکي
تا به تعظيم ات آورم !
با هر بار گفتنت که:
دوســـــــــــتـت دارم
بناي عقل را در هم خواهم کوفت !
من آسمان را به اشکِ شوق خواهم کشيد
تا کوير را با خنده پر کنم !
و ساقه هاي گندم را با زمزمه هاي باد، سرمست !
من خدا را هم
از ايمان خويش
خواهم ترساند !!
بــــــــــاور کن ...

به تو می اندیشم

 تو تنها آنجا بنشین و بیندیش
 من اینجا در رویایم تو را می بینم که به من می اندیشی
 تو تنها به این فکر باش که چه لباسی می خواهی بپوشی
 من در خیالاتم تو را چون فرشته ای می بینم
 تو تنها به تنهاییت بناز
 من اینجا هر روز به تو می اندیشم
 ....................................................................................................

دلم آزرد

دلم آزرد، شکست
بوف شوم شبگرد، بر لب بام نشست
ناگهان دست کدامین منحوس
راه عمرم بربست؟
چه شده‌استت ای مرد؟
ز چه رو رویت زرد؟
می‌برد بی برگرد
آنکه روزی آورد
من به این دلهره ها می گویم
- خسته از هرچه بنامندش عشق
مانده از وسوسه گرم تپش -
بس کنیدم دیگر
- ای خدارا، سخت است-
پس چه شد آن تابش؟
پس چه شد فکر عبث آسایش؟
ولی افسوس کنون
به غمم بوفِ عبس می خندد
نگهم رو به افق می بندد
ای خدایا، سخت است!
سر سودایم نیست
دلم انگار شکست،
پر پروازم نیست
در عبور از این شب،
جز خودتیارم نیست

شکرت ای دوست
عجب!
این چه خوش پایانیست
وین چه نیک آغازیست!...

----------------------------------------------------------
 

یادش به خیر آن روزها

یادش به خیر
آن روز های سیاه اما سپید
چه زود ستاره ها همه نقطه چین شدند
وشب همه را فراگرفتیادش به خیر
آن روزها...

+نوشته شده در یکشنبه پنجم مهر 1388ساعت16:9توسط ســــمـــانـــه | |

 

قسمت ما

 

قسمت ما اینه بریم ،از هم دیگه جدا بشیم

 

تو شهر عشق و عاشقی راهی ناکجا بشیم

 

قسمت ما اینه عزیز تو بازیای روزگار

از مشکلا دم نزنیم،بسوزیم و تباه بشیم

 

تو روزگار که عاقشی جرم قشنگی عزیز

 

غم را به دوش بکشیم، تنها مثل خدا بشیم

قسمت ما اینه عزیز از بدی ها دم نزنیم

 

تا که یه روز با عاشقا فریاد بی صدا بشیم

باید که شادی بکنیم ،گلای عشق را بچینیم

 

حتی اگه تو راهمون بمیریم و فدا بشیم

 

یک نفر بود

همان که دستی تکان داد وُ

پنجره را بستی وُ

رفتی

یعنی

خداحافظ.

 

رفتی

بی نگاهی

به غباری که بربهار ِ زرد  نشست

و قصه ی تلخ  شب های زمستان

شروع شد:

یکی بود

یکی نبود...

 

رفتی

اما آن دست های سرد

هنوز هم

اشک نبودنت را

دانه دانه می کارند

 در شوره زار تنهایی.

 

خارستانِ کویر

چه سرخ می کشد

تمنای چیدن گرم ترین فصلت را

.

.

.

و

درد زبانه می کشد

در برهوتی

 به  اندازه ی

 تمام

 ثانیه های

 بی تو.

تیک تاک

تیک تیک ساعت

نبودن هایت را

ثانیه به ثانیه به رخم می کشد

کجای این شهر دور از من ایستاده ای؟

دلم تنگ است

این روزها

صدای خوبت

می پیچد لابلای پرده های تنهایی

 دستانم اما

خالیست از حجم دستانت

تو را می خواهم

برای همیشه

وقتی که هستی

خزان راه خانه ام را گم می کند

با تو

فقط بهار نفس می کشد

مهربانم

ببار

نباشی، تشنگی پایان ندارد.

 

دیوار

 

به گرد آرزوهامان چرا دیوار می خواهند

                           چرا بر آسمانهامان شب تبدار می خواهند

 

چرا آنها نمی دانند که ما فرزند خورشیدیم

                           طلوع صبح فردا را سیاه و تار می خواهند

 

کسی دیگر نمی خواهد غزلهای دعامان را

                           به جای کلبه بودن، فقط آوار می خواهند

 

نهال آرزوها را به دشت خشک می کارند

                           کبوتر های دنیا را به روی دار می خواهند

 

چرا آنها نمی گویند نشان راه رفتن را

                            به تاولهای پاهامان دوباره خار می خواهند

 

بیا تا پر زنیم اینجا کسی ما را نمی فهمد

                            که اینجا صبح فردا را سیاه و تار می خواهند.

 

 

وقتی که هستی

 

طلوع که می کنی

شب می گریزد

چه فرقی می کند

ماه باشی

یا

خورشید

نازنینم

تردید را

به شب سپرده ام

یقین را به اعجاز بودنت

سبز می شوم از نو

بهار می جوشد در رگ هایم

نگاهم را به پنجره ی نگاهت

دلم را به ضریح آیه هایت

گره زده ام  

و

می دانم که می مانی

آسمان این حوالی

هیچگاه ابری نیست.

 

 

 

دست هایم را                         

روی پوست تبدار شب می کشم

و نگاهم را

 به چشمان تنهاییم می دوزم

صدایی نیست

اگر شنیدی

رگبار ِتنهایی من است

که قطره قطره می شود

بر رخسار کبود فاصله

خوابی یا بیدار؟

نمی دانم در کدام بُعد زمان در سفری

زمان نمی شناسد این دل

وقتی که همه ی ساعت ها

با رفتنت خوابیدند

و پنجره ها مردند

در بُهت خداحافظیت.

چشمانت را می بندی؟

گوش هایت را هم ؟

بافتم

تمام زنجیرهای دلتنگیم را

تاب دیدن نداشتی

پشت کدام کوه فراموشی پیدایشان کنم؟

خسته ام

از همه ی فاصله های بی رحم

از بزرگ ترین اشتباه خلقت

از خودم

از دستانم که حسرت دستانت را قندیل می بندند

از لیوان خالی باورم .

این شب لعنتی مرا می کُشد وُ

ماهم نمی شوی

می دانم

شعرهایم همیشه بوی غم می دهد

بهشت که بغض ندارد اما

این حنجره جز بغض نمی شناسد شاعر.

 

+نوشته شده در شنبه چهارم مهر 1388ساعت18:48توسط ســــمـــانـــه | |

 

بی تو توانم نیست

         بی تو ای رویای آواز سحرگاهی

بی تو تابم نیست

         بی تو ای اجبار دور از لحظه ها

بی تو حرفی نیست

         تا کلامم پر کشد در اوج تنهایی

بی تو گویی آسمان خالیست

        خنده های آفتاب از فرط تنهاییست

بی تو جانی نیست

         بی تو ای طوفان گه دریای آرامم

بی تو اوجی نیست

         بی تو ای در سر پر از پرواز آزادی

بی تو عشقی نیست

          تا شود روشن گه شبهای شیرینم

بی تو گویی تیرگی جاریست

          آرزوی آسمان انگار یک شب آرام ومهتابیست

یاد داری که به سنگی لب دریا گفتیم

زندگی خاطره ی بودن وعاشق شدن است

زندگی جاده ای پر غوغاست

زندگی بودن و باهم شدن است

  

یاد داری که چو بر ماسه ی ساحل هر دو

 نام من نام تو را حک کردیم

مد دریا اثر از آن نگذاشت

دل خود از ره عشق بی سبب رد کردیم

  

یاد داری که برآن سنگ لب دریا ما

نام خود تا به ابد حک کردیم

تا بگوییم که ما مدتی هست که دلداده و مست

با دلی پر غوغا به هم عادت کردیم

 

یادها یاد ومن اما بی تو تا به امروز چنین سر کردم

بر سر سنگ صبورم رفتم با دلی پر اندوه

با تنی خسته وسرد یا نگاهی آرام

جامه ی غم ز دل پر دردم به تنش بر کردم

  

عاقبت طاقت این سنگ شکست

جز شکستن نشدش چاره ی درد

نام ما نیست بر آن سنگ ولی

شعله ی یاد تو در خاطر من تا به امروز نشد هرگز سرد

  

باز هم خواب تو را میبینم

تا ابد در دل من می مانی

بی وفا رسم وفاداری نیست

تو که از درد وغمم می دانی

  

من شنیدم که در آزادی عشق

زندگی خاطره ی بودن نیست

زندگی بی تو و بی هم شدن است

زندگی عاشقی و سادگی و تنهاییست

 

از تو حرف می زنم

اکنون که شب از نیمه گذشته,

و سکوت همه جا را فرا گرفته,

تاریکی و ظلمت سایه ی خود را بر سر شهر افکنده ,

و همه در خواب ناز فرو رفته اند,

من با مهتاب سخن می گویم.....

از تو از محبت و مهربانی ات.

از عشق....دوست داشتن....و صداقت تو...........!!

از دستان پر مهر و آغوش پئ محبت تو.

از ثانیه ها,دقایق و ساعت های سخت و ملال آور جدایی و تنهایی.

از اینکه هر روز صبح به امید شنیدن صدای گرم و مهربانت از خواب بیدار می شوم

از روزهایی که با خیال و رویای با تو بودن سر میکنم.

از چشمان خسته ومضطرب خود و از شب زنده داری های خود

ز امید وصال و از حضور تو برایش می گویم..........

حضور تو که دلیلی شده تا روز های سخت تنهایی را سپری کنم.

حضور تو که باعث شده دنیای پوچ و بی ارزش را تحمل کنم.

آری از حضور گرم تو برایش می گویم که روح سرد آدمهای اطراف را آب کرده است,

از حضور تو برایش می گویم که روزنه ی امید را در دلم روشن کرده

از حضور تو می گویم که مرا از بایدها وشایدها و خوشی های زود گذر جدا کرده

و به عالمی دیگر کشانده است و روحم را به پرواز در آورده

و از شور و شعفی که به خاطرحضور تو در وجودم,ایجاد شده برایش می گویم .

اما چند شبی است که تنها هستم و در سکوت تنهایی غزق شده ام............

چند شبی است که مهتاب در پشت ابر ها پنهان شده

و آسمان,مهتاب را برای شنیدن حرفهایم اجازه نمی دهد.

گویی پنداشته دیگر تنها ماه موجود در دنیا نیست

حال دیوار را شریک خود قرار داده ام و با او سخن می گو یم.........

تا اگر از دوست داشتن خودم نسبت به تو برایش گفتم از حسودی نرود

و اگر از غم ودرد دوری و هجران برایش گفتم

از شدت درد هایم کمر خم نکند و تنهایم نگذارد

 

 

 

 

 

 

 

 

+نوشته شده در شنبه چهارم مهر 1388ساعت18:37توسط ســــمـــانـــه | |

 

من از این شعر شادمهر خیلی خوشم میاد

 

عادت

آغوشتو به غير من به روي هيشكي وا نكن
منو از اين دلخوشي و آرامشم جدا نكن


من براي با تو بودن ، پر عشق و خواهشم
واسه بودن كنارت ، تو بگو به هر كجا پر ميكشم


منو تو آغوشت بگير ، آغوش تو مقدسه
بوسيدنت براي من ، تولد يك نفسه


چشماي مهربون تو ، منو به آتيش ميكشه
نوازش دستاي تو عادته ، تركم نميشه


فقط تو آغوش خودم دغدغه هاتو جا بزار
به پاي عشق من بمون ، هيچكسو جاي من نيار


مُهر لباتو رو تنو روي لب كسي نزن
فقط به من بوسه بزن، به روح و جسم و تن من

 

 

 

 

+نوشته شده در شنبه چهارم مهر 1388ساعت18:20توسط ســــمـــانـــه | |